کتاب مجموعه سعادت اثر رندی گیج انتشارات برات

انگیزش و موفقیت (فلسفه و روان‌شناسی)

فارسی

رقعی

شومیز

سفید 70 گرم

بزرگسال

256

200 گرم

در این کتاب آمده است: ما زمانی سعادت واقعی و خوشبختی درونی را حس می‌کنیم که دوست‌ داشتن دیگران را بر «محبوب بودن» خود ترجیح بدهیم. به عبارت دیگر، ما بیش از آنکه به محبوب‌ بودن خود نزد دیگران نیاز داشته باشیم، به دوست‌ داشتن دیگران نیازمندیم. انسان آزاده و وارسته بیش از آنکه در پی شادی خویش باشد نگران سعادت دیگران است. او نیک‌بختی خود را محصول نیک‌بخت‌ شدن دیگران می‌داند.
«انسان‌های سعادتمند» که «کودک‌وار» زندگی را «تجربه» می‌کنند، شادی و خوشی را نه در انگاره‌ها و زرق‌وبرق‌های خارج که در انگاشت‌های درونی و زینت‌های فطری خلق می‌کنند. به همین سبب ثروت آن‌ها نه در بیرون که در درون است و حتی شهرت آن‌ها نه در اقوال و افکار دیگران، که در احوال درون است.

انسان سعادتمند گمنام است؛ گمنامی او آزاد کنندۀ روحش از دام انتظارات و توقعات دیگران است. گمنامی و آزادگی او را غنا می‌بخشند، زیرا شهرت آدمی را در چرخۀ «مقبول‌نمایی» و «حفظ موقعیت» نگه می‌دارد و مانع آزادی فکر و تنوع عمل او می‌شود. به تعبیر جولیا کامرون که با بیانی ژرف می‌گوید:
شهرت تخدیر کننده‌ای معنوی است. معمولاً محصول فرعی کار هنری ماست، ولی مانند زباله‌های اتمی می‌تواند محصول فرعی بسیار خطرناکی باشد. شهرت آرزوی حصول و آرزوی حفظ آن می‌تواند عارضۀ «چطور به نظر برسم» ایجاد کند. آنگاه سؤال شخصی این نیست که کارم چگونه است؟ سؤال این است که «کارم از دیدگاه دیگران چگونه است؟»

به عبارت دیگر، شهرت و حفظ آن بخش عظیمی از انرژی ما را به خود مشغول می‌دارد و مانع ظهور سیال و روان انرژی ذهن و اندیشه می‌شود. شهرت، خلاقیت را می‌کُشد و نیروی آفرینندگی، جوشندگی و خودانگیختگی را از آدمی می‌گیرد.
کسی که در دام شهرت گیر کرده است در یک انقباض دائمی گرفتار آمده و همیشه حالت دفاعی دارد تا مبادا از درجۀ مقبولیت و محبوبیتش کم شود. به همین سبب او دیگر نمی‌تواند زندگی روان و ساده‌ای داشته باشد. او دیگر خودش نیست؛ او همیشه در زندان «حفظِ خود» و نقاب «نقشِ خود» به نقاشی و رنگ‌آمیزی بیرونی مشغول است بدون اینکه تجربۀ فردیت و استقلال خویش را حس کند.